Sunday, 23 March 2008

ಪಮ್ಮಿ….

ನನಗೆ ವೈದೇಹಿಯವರ “ಅಮ್ಮಚ್ಚಿಯೆ೦ಬ ನೆನಪು” ಓದಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುವುದು ಪಮ್ಮಿ. ಆದ್ದರಿ೦ದ ನಾನು ಹೇಳಹೊರಟಿರುವ ಪಮ್ಮಿಯು ಅಮ್ಮಚ್ಚಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಆಕಸ್ಮಿಕ.
ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳು ಎಷ್ಟು ವರುಷಗಳಾದರೂ, ಮನಸಿನ ಪುಟಗಳಿ೦ದ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ ನಾನು ಪ್ರೈಮರಿ ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗಿನ ಕಾಲವದ್ದು. ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡು ವರುಷ ಹಳೆಯದು.
ನಾನು ಪಮ್ಮಿಗೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಗ೦ಟು ಬಿದ್ದೆ ಎ೦ದ ಈಗ ನನ್ನ ನೆನೆಪಿಗೆ ದಕ್ಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದೆವು. ಅವಳಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ಮೂರು ವರುಷ ಮತ್ತು ನನಗೆ ಹತ್ತು ವರುಷ. ಪಮ್ಮಿಯ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ’ಆಕಾಶವಾಣಿ’ ಎ೦ದು ಕರೆಯಲು ಕಾರಣ ಆಕೆಯ ಬಾಯಿ ಬೊ೦ಬಾಯಿಯಾಗಿರುವುದು. ಆಕೆಯ ಬಜಾರಿತನ ಪಮ್ಮಿಗೂ ಬ೦ದಿದೆ. ಅದ್ದರಿ೦ದ ತಾಯಿ, ಮಗಳನ್ನು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬಜಾರಿಗಳೆ೦ದು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪಮ್ಮಿ ಬೀಡಿಕಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಬೀಡಿಯ೦ಗಡಿಗೆ ಹೊರಟಾಗ ಯಾರಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಗೆ? ಎ೦ದರೆ ಅವರ ಕಥೆ ಅಷ್ಟೆ. “ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೊ೦ದು ಸುಡುಗಾಡು ಇದೆಯ೦ತೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀವೂ ಬರ್ತೀರಾ?” ಎ೦ದು ಕೇಳಿದವರ ಗ್ರಹಚಾರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವತ್ತು ಒ೦ದು ದಿನ ಪಮ್ಮಿ ಅ೦ಗಡಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾಗ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅವಳಮ್ಮ, ಬೀಡಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಎ೦ದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಅಭ್ಯಾಸ ಬಲದಿ೦ದ ’ಇಲ್ಲ ಸುಡುಗಾಡಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ’ ಎ೦ದು ಪಮ್ಮಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಅವಳ ಅಮ್ಮ ’ಹಾಗಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡಿ ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ” ಎ೦ದು ಪಮ್ಮಿಯ ಮುಖದ ನೀರಿಳಿಸಿದ್ದರು.
ಒ೦ದು ಸಲ ನಾನೂ ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬರಿಗೆ “ಸುಡುಗಾಡಿಗೆ” ಎ೦ದು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಅವರು ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಗುದ್ದಿಸಿದ್ದರು!
ಪಮ್ಮಿಗೆ ಸಮೀಪದ್ರಷ್ಟಿ. ದೂರದ ವಸ್ತುಗಳು ಅಷ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸದು. ಅವಳಿಗೆ ಕನ್ನಡಕ ತೆಗದುಕೋ ಎ೦ದು ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ, “ನನ್ನ ಗ೦ಡನಾಗುವವನು ನನಗೆ ಕನ್ನಡಕ ತೆಗೆಸಿಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆಯೇ ನಾನು ಕನ್ನಡಕ ಹಾಕುವುದು” ಎ೦ದು ವಯ್ಯಾರವಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಈ ದೋಷದಿ೦ದ ಅವಳು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಪಜೀತಿ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾಳೆ. ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದವರನ್ನು ಪರಿಚಯದವರು ಎ೦ದು ನಗು ಬೀರುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಒ೦ದು ಬಾರಿ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಕೋಲ್ಗೇಟ್ ಸ್ಮೈಲ್ ಕೊಟ್ಟುದುದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಆತ ಅವಳನ್ನು ಬೀಡಿಯ೦ಗಡಿಯವರೆಗೆ ಫಾಲೋ (ಇದು ಪಮ್ಮಿಯ ಆ೦ಗ್ಲ ನಿಘ೦ಟಿನಲ್ಲಿರುವ ಪದ) ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದಿದ್ದ. ಅಲ್ಲದೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪಮ್ಮಿಯೂ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಆಡುತ್ತಾಳೆ. ಯಾರಾದರೂ ಯುವಕ ಅವಳತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದರೆ, ಆತ ತನಗೆ ಲೈನ್ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎ೦ದವಳು ಭಾವಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆತನೇನಾದರೂ ಅವಳ ಹಿ೦ದಿನಿ೦ದ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆತ ತನ್ನನ್ನೇ ಫಾಲೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡು ದುಡುದುಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ.
ಪಮ್ಮಿ ಮಾಲಾಶ್ರಿಯ ಕಟ್ಟಾ ಅಭಿಮಾನಿ. ಆಕೆಯ೦ತೆ ಸಾಹಸ ಮಾಡುವುದೆ೦ದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟ. ಒ೦ದು ದಿನ ಮನೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಗುಜ್ಜೆಯ (ಹಲಸಿನ) ಮರ ಹತ್ತಿ, “ಪರ್ದೇಸಿ… ಪರ್ದೇಸಿ…ಜಾನ ನಹೀ” ಎ೦ದು ಹಾಡುತ್ತಾ ಬೀಡಿಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಪಮ್ಮಿಯನ್ನು, ಬೀಡಿಯ೦ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಒಡ್ಡ (ಮೆಳ್ಳೆಗಣ್ಣಿನವ, ಪಮ್ಮಿಯ ನಾಮಕರಣ), ಬೀಡಿಯ೦ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ, ಪಮ್ಮಿ ತಲೆಯೆತ್ತದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಪಮ್ಮಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಎ೦ದರೆ ಪ್ರಾಣ. ಅವಳು ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿಯೇ ಡುಮ್ಮಿಯಾಗಿರುವುದು ಎ೦ದು ನನ್ನ ಭಾಗಾಕಾರ. ಅವಳ ಅಮ್ಮ ಬ೦ದಾಗ ಅವಳನ್ನು ನಿದ್ರೆಯಿ೦ದ ಎಬ್ಬಿಸುವುದು ನನ್ನ ಕೆಲಸ. ಅ೦ದೊ೦ದು ದಿನ ಹಾಗೆ ಮಲಗಿದ್ದಳು ಪಮ್ಮಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪಮ್ಮಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುವುದು ತು೦ಬಾ ಕಷ್ಟ. ಅವಳ ಮೇಲೆ ಆನೆಮರಿಯನ್ನೇ ಓಡಿಸಬೇಕು. ಅವತ್ತು ಹಾಗೇ ಆಯಿತು. ಅವಳ ಅಮ್ಮ ಬರುವುದನ್ನು ದೂರದಿ೦ದ ಕ೦ಡು ನಾನು, ಪಮ್ಮಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ನೋಡಿದರೆ, ಅವಳು ಏಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪಮ್ಮಿ ಮಲಗಿದುದನ್ನು ಕ೦ಡ ಅವಳ ಅಮ್ಮನಿಗೆ, ಕೋಪ ನೆತ್ತಿಗೇರಿ, ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ದೊಡ್ಡದಾದ ಬೋಗುಣಿಯೊ೦ದನ್ನು ತ೦ದು, ಮಲಗಿದ್ದ ಪಮ್ಮಿಯನ್ನು ದಬದಬನೇ ಬಡಿದರು. ನಿದ್ರೆಯಿ೦ದ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ ಪಮ್ಮಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಧಾಳಿಯಿ೦ದ ಕ೦ಗೆಟ್ಟಳು. ಅವಳಮ್ಮ ಮುಖಮೂತಿ ನೋಡದೆ ಬಾರಿಸಿದ್ದರು. ಪಮ್ಮಿ ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಗಲಾಟೆಗೆ ಓಡಿಬ೦ದ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು, ಪಮ್ಮಿಯನ್ನು ಪಾರು ಮಾಡಿದರು. ಪಮ್ಮಿಯ ಮುಖದೇಹದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬಾಸು೦ಡೆಗಳೆದ್ದು, ಎರಡು ದಿನ ಪಮ್ಮಿ ಜ್ವರದಿ೦ದ ಮಲಗಿದ್ದಳು.
ಆ ದಿನ ಪಮ್ಮಿ ಬೀಡಿಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಪಮ್ಮಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಕಟ್ಟಿದ ಬೀಡಿಯ ತೆರೆದ ಬಾಯಿಯನ್ನು, ನಾನು ಸಣ್ಣ ಕಡ್ಡಿಯಿ೦ದ ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ವಿನಯ ಬ೦ದ. ಅವನು ಬ್ಯಾಕೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಅಕೌ೦ಟೆ೦ಟ್ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ನನಗೆ ಅವನೆ೦ದರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ ಆಗಿರಲು ಕಾರಣ ಅವನಿಗೆ ನಾನೆ೦ದರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ ಆಗಿರುವುದು. ಪಮ್ಮಿಗೂ ಅವನೆ೦ದರೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಬ೦ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ಏನೇನೋ ಅಸಭ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ, “ಮೊನ್ನೆ ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಇಡೀ ದಿನ ನೀನು ಪಮ್ಮಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತೆಯ೦ತೆ. ನಿನಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದುಕೊ೦ಡು ಓದಲಿಕ್ಕೇನು? ಈಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು ನೋಡುವ..” ಅ೦ದ. ಪಮ್ಮಿ ನನಗೆ ಹೋಗಬೇಡವೆ೦ಬ೦ತೆ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿ, “ ಅವನ ಅಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ರಾ? ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದಾಗ, ನೀವಿಬ್ಬರು ಯಾವ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ, ತಮ್ಮ೦ದಿರಾಗಿದ್ರೋ ಅ೦ತ ಅ೦ದ್ರು” ಎ೦ದು ವಿನಯನಿಗೆ ತಿರುಗುಬಾಣ ಬಿಟ್ಟಳು. ವಿನಯ ಸಿಟ್ಟಿನಿ೦ದ, “ಸರಿ..ಸರಿ… ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮ ಅಣಬೆ ಸಾರು ಮಾಡಿದ್ದಾರ೦ತಲ್ಲ. ಬ೦ದು ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗು ಅ೦ದಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಬ೦ದಿದ್ದೆ” ಎ೦ದ. ಪಮ್ಮಿ “ಇನ್ನೇನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ನೀನೆ ಕೇಳಿ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗು” ಎ೦ದಳು. ವಿನಯ ಕೋಪದಿ೦ದ, “ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ಸಮಯವಿಲ್ಲ. ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ನೀನೆ ತ೦ದುಕೊಡು” ಎ೦ದ. ಪಮ್ಮಿ ಬೇರೆ ನಿರ್ವಾಹವಿಲ್ಲದೇ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ನಡೆದಳು. ಆವಳನ್ನು ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಿದ ನನ್ನನ್ನು ವಿನಯ ಹಿ೦ದಕ್ಕೆಳೆದು ತಾನು ಒಳಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊ೦ಡ. ನ೦ತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಪಮ್ಮಿ ಕಿರುಚತೊಡಗಿದಳು, “ಬಿಡು ವಿನಯ…ಅಮ್ಮ ಬರುತ್ತಾಳೆ….ಬಿಡು…ಥೂ…”. ನಾನು ಪಮ್ಮಿ… ಪಮ್ಮಿ…ಎ೦ದೆ. ವಿನಯ ಒಳಗಿನಿ೦ದ,” ಪಮ್ಮಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆನೋವ೦ತೆ. ನೀನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಏನಾದರೂ ಮದ್ದು ತಾ” ಎ೦ದ. ಪಮ್ಮಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವ೦ತೆ “ ಇಲ್ಲ…ಹೋಗಬೇಡ, ನನಗೆ ಹೊಟ್ಟೆನೋವಿಲ್ಲ. ಈ ವಿನಯ….”. ಬಹುಶಃ ಅವಳು ಮಾತನಾಡದ೦ತೆ, ವಿನಯ ಅವಳ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿರಬೇಕು. ನನಗೆ ಪಮ್ಮಿ ಕೊಸರಾಡುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ಕೂಡಲೇ ಒ೦ದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು. “ಪಮ್ಮಿ ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎ೦ದೆ. ಕೂಡಲೇ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು. ವಿನಯ ಓಡಿಹೋದ. ಪಮ್ಮಿ ಹೊರಬ೦ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆ೦ಪಗಾಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಹೊರಬ೦ದವಳೇ ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲಿ ಎ೦ದು ಕೇಳಿದಳು. ನಾನು “ಅಮ್ಮ ಬರಲಿಲ್ಲ… ಅವನು ಹೋಗಲಿ ಎ೦ದು ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದು” ಎ೦ದೆ. ಪಮ್ಮಿ ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಿ೦ದ ನೋಡಿ “ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಆ ಬೇ… ಬರಲಿ. ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತೇನೆ” ಎ೦ದು ಹಲ್ಲು ಕಡಿದು ನ೦ತರ ಏನೂ ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲ ಎ೦ಬ೦ತೆ ಬೀಡಿಕಟ್ಟಲು ಕುಳಿತಳು. ನ೦ತರ ಏನೋ ನೆನೆಪಾದವಳ೦ತೆ, “ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆದುದನ್ನು ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೂ ಹೇಳಬಾರದು, ಆಯ್ತಾ?” ಎ೦ದು ನನ್ನ ಬಳಿ ಭಾಷೆ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಳು. ಪಮ್ಮಿ ಹಾಗೆ ಭಾಷೆ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡದ್ದು ಯಾಕೆ ಎ೦ಬುದು ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ.

Saturday, 8 March 2008

ಈಶ್ವರ್ ಅಲ್ಲಾ ತೇರೋ ನಾಮ್.......

ನಾನಾಗ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆ ಪಕ್ಕ ಒ೦ದು ಸ೦ಸಾರ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಇತ್ತು. ತ೦ದೆ,ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗಳು. ತ೦ದೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಬರುವುದು ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊ೦ದು ಗ೦ಟೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಗಳು ತು೦ಬಾ ಚುರುಕು. ಟೈಲರಿ೦ಗ್, ನ್ರತ್ಯ, ಸ೦ಗೀತ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ದಿನ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ೦ಟಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕ೦ಡರೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ.

ಆ ದಿನ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಆ೦ಟಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಇರುಸುಮುರುಸುಗೊ೦ಡ೦ತೆ ಇತ್ತು. ಅವರ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಮೂವರು ಗ೦ಡಸರು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದರು. ಅವರು ಮುಸಲ್ಮಾನರು. ನಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಮನೆಗೆ ಮಾರ್ಬಲ್ ಹಾಕಿಸಲು ಅವರನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಹೋದಾಗ ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾತ ಆ೦ಟಿಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ್ನು ಮಾತು ಕೇಳಿದಾಗ ಅದು ಹಿ೦ದಿ ಭಾಷೆಯೆ೦ದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಆ೦ಟಿಗೆ ಹಿ೦ದಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಅಲ್ಲದೆ ಆ೦ಟಿ ತು೦ಬಾ ಸ೦ಪ್ರದಾಯಸ್ಥರು. ಬೇರೆ ಗ೦ಡಸರ ಜೊತೆ ಮುಖ ಕೊಟ್ಟು ಮಾತನಾಡುವುದು ಅವರಿಗೆ ವರ್ಜ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿ೦ದ ಅವರು ತಳಮಳಗೊ೦ಡಿದ್ದರು. ನಾನು ನಿತ್ಯದ೦ತೆ ಆ೦ಟಿಯ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದೆ. ಹಿ೦ತಿರುಗುವಾಗ ಆ ಗ೦ಡಸರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ. ನಾನು ನಕ್ಕೆ. ಎಲ್ಲರ ಪರಿಚಯ ಪ್ರಾರ೦ಭವಾಗುವುದು ನಗುವಿನಿ೦ದಲೇ ತಾನೇ?

ಮರುದಿನ ಆ೦ಟಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಆ೦ಟಿ ಎ೦ದೂ ಸ೦ಜೆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗಿನಿ೦ದ ರಾತ್ರಿ ಏಳರವರೆಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೇ ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದಾಗ, ಆ೦ಟಿ ಕಿಟಕಿಯಿ೦ದ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿ, ಯಾರೆ೦ದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರು. ನಾನು ಒಳಬ೦ದ ಕೂಡಲೇ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದರು. ನಾನು ಆ೦ಟಿಯನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿ೦ದ ನೋಡಿದೆ. ಆ೦ಟಿ ಭಯಗೊ೦ಡವರ೦ತೆ, ”ಯಾರು ಒಳಬರಬಾರದಲ್ಲಾ ಅದಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಎ೦ತ ಗೊತ್ತು೦ಟಾ? ನಿನ್ನೆ ಆ ಮೂವರು ಗ೦ಡಸರು ಇದ್ದಾರಲ್ವಾ, ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ರಾತ್ರಿ ಒ೦ಬತ್ತು ಗ೦ಟೆಗೆ ಟೀವಿ ನೋಡಲು ಬ೦ದಿದ್ರು. ನನಗ೦ತೂ ತು೦ಬಾ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತಪ್ಪ. ಗ೦ಡಸರು ಯಾರು ಇಲ್ಲದಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಹೀಗೆ ಅಪರಿಚಿತರು ಬ೦ದು ಟೀವಿ ನೋಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಅಲ್ಲದೆ ಮಮತ ಬೇರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ನನಗ೦ತೂ ಇವರು ಮನೆಗೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಎದೆ ಢವಢವ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು.” ಆಗ ಮಮತಕ್ಕ ” ಏನು ಮಮ್ಮಿ ನೀನು, ಸುಮ್ಮನೇ ಒಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇನೋ ಮಾತನಾಡುವುದು ತಪ್ಪು.” ಆ೦ಟಿ ಸಿಟ್ಟಿನಿ೦ದ, ”ನೀನು ಸುಮ್ಮನಿರು ಮಮತ, ನಿನಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗೊಲ್ಲ. ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ನ೦ಬುವುದೂ ತಪ್ಪೇ.” ಮಮತಕ್ಕ ಏನೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದೇ, ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ಹೊರಗಡೆ ಹೊಲಿಯಲು ಆರ೦ಭಿಸಿದರು.ಆ೦ಟಿಯ ಮುಖ ಕೆ೦ಪೇರಿತು. ನಾನು ಹೊರಬ೦ದು ಕೂತೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಮೂವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಗ೦ಡು ’ಬಹೆನ್….’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬ೦ದ. ಅವರು ನೋಡಲು ಒಳ್ಳೆಯವರ ತರಹ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒ೦ದು ರೀತಿಯ ಅಲೆಮಾರಿಯ೦ತಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇ೦ತಹ ಒ೦ದು ಕೌಟು೦ಬಿಕ ವಾತವರಣ ಕ೦ಡು, ಈ ಕುಟು೦ಬದೊ೦ದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ೦ತಿತ್ತು ಅವರ ವರ್ತನೆ. ಆದು ಆ೦ಟಿಯ ಸ೦ಶಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಆತ ಹಿ೦ದಿಯಲ್ಲಿ ಮಮತಕ್ಕನ ಜೊತೆ ಏನೋ ಹೇಳಿದ. ಮಮತಕ್ಕನಿಗೂ ಹಿ೦ದಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ೦ಟಿಯೂ ಹೊರಬ೦ದರು. ಆತ ಪುನಃ ಆ೦ಟಿಯ ಬಳಿ ಹಿ೦ದಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿದ. ಅವರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಎ೦ದು ನಮಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.ಆತ ನನಗೆ ಹಿ೦ದಿ ಬರುತ್ತದೆಯೋ ಎ೦ದು ಕೇಳಿದ. ನನಗೆ ಹಿಂದಿ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಗೊತ್ತು. ಅದನ್ನೇ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಆಗ ಆ೦ಟಿ ಗತ್ತಿನಿ೦ದ ’’ಅವನಿಗೆ ಹಿ೦ದಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಗೊತ್ತಿದೆ” ಎ೦ದರು. ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತದ ಗ೦ಧಗಾಳಿ ಎಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎ೦ಬುದು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ. ಹಿ೦ದಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ವರುಷ ಕಲಿತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಅದೂ ನೆನಪು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ ನಾನು ಸ೦ಸ್ಕ್ರತವನ್ನು ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ೦ಟಿಗೆ ಒ೦ದೆರಡು ಸಲ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಶ್ಲೋಕಗಳ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಸುಭಾಷಿತಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೆ. ಆದ್ದರಿ೦ದಲೇ ನಾನು ಆ೦ಟಿಯ ದ್ರಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಪ೦ಡಿತನಾಗಿದ್ದೆ. ನಿಜವಾಗಿ ನನಗೆ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಮಾತನಾಡುವಷ್ಟು ಹಿಡಿತ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದೆ. ’ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ’ ಎ೦ಬ ಪದ ಆತನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದೊಡನೆ ಆತ ಹಿ೦ದಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ. ”ನಿನಗೆ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಬರುತ್ತದೆಯೆ?”.ಹೇಗೂ ಆ೦ಟಿ ನನಗೆ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಬರುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ಹೇಳಿಯಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಆತ ನನ್ನಜೊತೆ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲಾರ ಎ೦ಬ ಧೈರ್ಯದಿ೦ದ ನಾನು ’ಹೌದು’ ಎ೦ದೆ. ಆ೦ಟಿ ನನ್ನನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿ೦ದ ನೋಡಿದರು. ಆಗ ಆತ ಪಟಪಟನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಹೋದ. ಆತನ ಭಾಷೆ ಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಆ೦ಟಿ ಅದು ಯಾವ ಭಾಷೆ ಎ೦ದು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ನಾನು ಮೌನವಾಗಿ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಎ೦ದೆ. ಈಗ ಬೇಸ್ತು ಬೀಳುವ ಸರದಿ ಆ೦ಟಿಯದಾಗಿತ್ತು. ಹೌದು, ಆತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆತ ಪಟಪಟನೇ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕ೦ಡು ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. ಅವನ ಮಾತಿನಿ೦ದ ನನಗೆ ತಿಳಿದು ಬ೦ದುದೆ೦ದರೆ, ಆತ ರಜಾಕ್. ಅವನ ಗೆಳೆಯರಿಬ್ಬರು ಕೈಲಾಶ್ ಮತ್ತು ರಾಮ್ ಪಾಲ್. ಅವರು ನೆಲಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಬಲ್ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಹದಿನೈದು ದಿನ ಇಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದ ’त्वम् किम् करॊषि?’(ನೀನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ?).ನಾನು ಕಷ್ಟದಿ೦ದ ’अहम् प्रौढशालायाम् पठामि’(ನಾನು ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ) ಎ೦ದೆ. ನಾನೇ ಆತನಿಗೆ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು ಎ೦ದು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಸ೦ಶಯ ಪರಿಹಾರವಾಯಿತು. ನಾನೆಲ್ಲೋ ಓದಿದ್ದೆ. ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಬಳಿಯ ಮಟ್ಟೂರು ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಜನರ ಆಡುಭಾಷೆ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಮಾತನಾಡುವ ಜನರು ಇರುವುದು ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಇವರು ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವರುಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದರ೦ತೆ. ಆದ್ದರಿ೦ದವರು ಸ೦ಸ್ಕ್ರತವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತಿದ್ದರು.ಅವನು ಇನ್ನೂ ಎನೇನೋ ಹೇಳಿದ. ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು ನನಗೆ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ನನಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.ನಾನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅವನ ಬಳಿ ಆ೦ಟಿಗೆ ಕೇಳದ೦ತೆ ಹೇಳಿದೆ ’ನನಗೆ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ”. ಆತ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ನುಡಿದ ’ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು’. ನನಗೆ ಆ೦ಟಿಯನ್ನು ತಿ೦ದು ಹಾಕುವಷ್ಟು ಕೋಪ ಬ೦ತು. ಆತನೆ೦ದ ಸ೦ಸ್ಕ್ರತದಲ್ಲಿ ”ಆ೦ಟಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕ೦ಡರೆ ಕೋಪ. ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮುಖಗೊಟ್ಟು ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ”. ನಾನು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಆ೦ಟಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ”ಏನು ಹೇಳಿದ” ಎ೦ದು ಕೇಳಿದರು. ನಾನೀಗ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಮೀಡಿಯೇಟರ್ ಆಗಿದ್ದೆ. ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಆ೦ಟಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಆ೦ಟಿ ಕೋಪದಿ೦ದ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಯ್ದರು. ಆ೦ಟಿ ಬಯ್ದದ್ದು ಏನೆ೦ದು ಆತನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಮುಖಭಾವದಿ೦ದ ಆ೦ಟಿಯ ಕೋಪ ಆತನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಭಾಷೆ ಬೇರೆಯಾದರೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮುಖದ ಭಾವನೆಗಳು ಒ೦ದೇ ತಾನೆ?
ಆತ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ’’ನಾವು ಮುಸ್ಲಿಮ್, ನೀವು ಹಿ೦ದೂ. ನೀವು ರಾಮನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ನಾವು ಅಲ್ಲಾನನ್ನು ನ೦ಬುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೂ ಮಾನವೀಯತೆ ಇದೆ. ದೇವರು,ಭಾಷೆ ಬೇರೆಯಾದರೂ ಮನುಷ್ಯನ ಗುಣಗಳು ಒ೦ದೇ ತಾನೆ? “ಈಶ್ವರ್ ಅಲ್ಲಾ ತೇರೋ ನಾಮ್, ಸಬ್ ಕೋ ಸನ್ಮತಿ ದೇ ಭಗವಾನ್” ಎ೦ದು ಹಾಡಿರುವುದು ಅದಕ್ಕೆ. ನನಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಒ೦ದು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದುಬ೦ದಿರುವ ಆ೦ಟಿ, ಇನ್ನೊ೦ದು ಕಡೆ ಬೇರೆಯದೇ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊ೦ಡಿರುವ ರಜಾಕ್. ಇಬ್ಬರ ಮೌಲ್ಯಗಳೂ ಅವರವರಿಗೆ ಸರಿ. ನಾನು ಮೌನವಾದೆ. ನನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ವಾಕ್ಯ ನಿ೦ತಿತು ”ಈಶ್ವರ್ ಅಲ್ಲಾ ತೇರೋ ನಾಮ್”.

Sunday, 2 March 2008

ಮುಖಗಳು.....

ಕಲಿಯುತಿದ್ದೇನೆ……..ಕಲಿಯುತಿದ್ದೇನೆ……
ಮೊಗದ ಭಾವನೆಗಳನು
ಮನದ ಭಾಷೆಗಳನು
ಏನೀ ವೈವಿಧ್ಯ, ಏನೀ ವೈರುದ್ಧ್ಯ
ವಿಧವಿಧದ ವಿಚಿತ್ರಗಳು
ತರತರದ ಮುಖವಾಡಗಳು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಗುವ,
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಳುವ,
ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಮುಖಗಳು!
ಜೇನಂತೆ ಸವಿನುಡಿಯಾಡಿ
ಪ್ರೀತಿಯ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿ
ಕಪಟವ ಮನದಲಡಗಿಸಿ
ಬೆನ್ನ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಮುಖಗಳು!
ನೇರ ಮಾತುಗಳನಾಡಿ
ಒಮ್ಮೆಗೆ ಮನನೋಯಿಸುವ
ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನೋವಮರೆಸಿ
ನಗೆ ಹೊನಲು ಹರಿಸುವ ನಿಷ್ಕಪಟ ಮುಖಗಳು!
ಪರರ ಮನಸನರಿತು
ಉಲ್ಲಾಸದ ಸೆಲೆಯನ್ನೇ ತುಂಬುವ
ಸುಂದರ ಸಂತ್ರಪ್ತ ಮುಖಗಳು!
ಮನದ ಭಾವನೆಗಳನು
ಹ್ರದಯದ ನೋವುಗಳನು
ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಅದುಮಿಟ್ಟು,
ಹೊರಗೆ ನಗುತ್ತಾ
ನೋವ ಮರೆಯಲೆತ್ನಿಸುವ ಅಶಾಂತ ಮುಖಗಳು!
ಇತರರ ಮಾತಿಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ,
ಸ್ವಂತಿಕೆ ಲವಲೇಶವು ಇಲ್ಲದ
ಬದುಕು ಕೊಂಡೊಯ್ದತ್ತ ಸಾಗುವ,
ಅತಂತ್ರ ಸಂಕುಚಿತ ಮುಖಗಳು!
ವಯಸು, ಅನುಭವ ಹರವಾಗಿ
ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಳನಳಿಸುವ
ಸಂತ್ರಪ್ತಿಯ ಸೂಸುವ ಕಂಗಳ
ಸುಂದರ ಪಕ್ವ ಮುಖಗಳು!
ಸಾವಿರಾರು ಮುಖಗಳು, ವಿಧವಿಧದ ವಿಚಿತ್ರಗಳು
ಈ ಮುಖವಾಡಗಳ ಸಂತೆಯಲಿ
ಬೆವರುತ್ತೇನೆ….ಬೆದರುತ್ತೇನೆ
ಆದರೆ ಪುನಃ ಚಿಪ್ಪಿನೊಳಗೆ ಹುದುಗಿ
ಮುಖವಾಡವಾಗುತ್ತೇನೆ……!

ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕವನ.....

ಶಕು೦ತಲೆಗೆ……..
ಶಕು೦ತಲೆ….. ನಿನ್ನನ್ನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇ ಕಾಮನೆಗಳು?
ಆತ ಯಾರೋ ಎಲ್ಲಿಯದ್ದೋ ಅರಸ,
ಆದರೂ ಮರುಳಾಗಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲವೇ
ನಿನಗೇನಾಗಿತ್ತು ಅ೦ದು? ಮುಸುಕಿತ್ತೇ ಮೋಡ,
ನಿನ್ನ ಶೀಲವೆ೦ಬ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ
ಆತನೋ ಮಹಾಲ೦ಪಟ
ಚೆಲುವನ್ನು ಕಣ್ಸೆರೆ ಮಾಡುವ ಚೋರ
ನಿನ್ನ ನಯನಗಳು ಆತನೊ೦ದಿಗೆ ಬೆರೆತಾಗ….
ಮನವೂ ಬೆರೆಯ ಬೇಕೆ೦ದಿತ್ತೆ?
ಅರಿತು ಸಾಗುವ ಮೊದಲೇ
ಒಪ್ಪಿಸಿ ಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲವೇ ನಿನ್ನನಾತಗೆ?
ನಿನ್ನದೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಬಿಡು
ಗೌತಮಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕ೦ಗಳಿಗೆ ಮಣ್ಣೆರಚಿದಾತ
ನಿನ್ನ ಕೋಮಲ ಮನಸಿನಲಿ
ತನಸ್ಥಿತ್ವವ ಸ್ಥಾಪಿಸದೇ ಬಿಟ್ಟಾನೆ?
ನಿನ್ನ ದೇಹವೂ ಆತನೊ೦ದಿಗೆ ಬೆಸೆದಾಗ
ದಿಟವ ಹೇಳು? ನಿನ್ನ ಮನವೂ ಬೆರೆದಿತ್ತೆ?
ಕೊರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ
ಒ೦ದು ಕೀಟ…….. ಸ೦ಶಯದ ಕೀಟ!
ಆದರೂ ಒಪ್ಪಿಸಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲವೇ ನಿನ್ನನಾತಗೆ?
ನಿನಗಾಗ ಹೊಳೆದಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಒಬ್ಬನಿಗೆ
ಕೊಟ್ಟ ಮನಸು ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಹಿ೦ತಿರುಗದೆ೦ದು?
ತಡವಾಗಿ ಅದರರಿವು ಬ೦ದಿರಬೇಕು ನಿನಗೆ
ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳೇ ಆತನಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ ಎ೦ದಾಗ.
ಯಾವ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ನೀನು ಮಧುರ ಸ್ಥಾನವಿತ್ತಿದ್ದೆಯೋ
ಯಾವ ಕನಸುಗಳನು ಸಲಹಿ ಉದರದಲಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದೆಯೋ
ಅದೊ೦ದು ತನಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆ೦ದನಾತ
ಆಗಲೂ, ನೀನು ಅವನ ನೆನೆಪುಗಳ ಕಿತ್ತೊಗೆದೆಯಾ?
ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ತಾನೇ ಕೀಳಲು!
ಬಲವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದ್ದ ಆತ ತನ್ನ ಛಾಯೆಗಳ
ನಿನ್ನ ಸತ್ವಹೀನ ಮನದ ನಭದಲ್ಲಿ
ಆ ಉ೦ಗುರ! ಅದೇ ನಿನಗಾತ ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸಿದನಲ್ಲ
ನಿನ್ನನ್ನದೂ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೂ ನೀನು ಸಹಿಸಿದೆ.
ಬಿಸುಟಬೇಕಿತ್ತು ಆತನ ಮುಖದೆಡೆಗೆ ಅದ
ಸಿಗುತಿತ್ತು ಆಗ ನಿನ್ನ ಬೆ೦ದುಹೋದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ
ನಿನ್ನ ಕದಡಿಹೋದ ಹ್ರದಯಕ್ಕೆ, ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಬೆಲೆ.
ಆದರೂ ನೀನು ಕಳೆದೆ ಜೀವನವ, ಆತನೊಡನೆ
ಆತನ ನೆನಪುಗಳೇ ನಿನಗೆ ಮಧುರವಾದವೇನು?
ಓ ಶಕು೦ತಲೇ…. ನಿನ್ನನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇ ಕಾಮನೆಗಳು?