Monday, 30 March 2009

ಪ್ರತಿಭಟನೆ…..

(ಹಿ೦ದೆ ಒಮ್ಮೆ ’ಮುತ್ತುಮಣಿ’ ಬ್ಲಾಗಿನ ಹೇಮಾ ಅವರು ಕೇಳಿದ್ದರು ನಾನು ಮೊದಲ ಕವನ ಬರೆದಿದ್ದು ಯಾವಾಗ ಎ೦ದು. ನಾನು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕವನ ಬರೆದಿದ್ದು ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ. ಖಗ, ಪುಷ್ಪ, ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಎ೦ದೆಲ್ಲಾ ಗೀಚಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಆ ಕವನವನ್ನು ನಾನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ್ದು ನಾನು ಡಿಗ್ರಿಗೆ ಬ೦ದ ಮೇಲೆಯೇ. ಕೆಳಗಿರುವುದು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಬಾಲಿಶ ಕವನ.)

ಏಕೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಹಿರಿ ಹಕ್ಕಿಗಳೇ
ನಿಮಗಾಗುತಿಹ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಕ೦ಡು?
ಸಾಕಿನ್ನು ತಾಳ್ಮೆ, ಬೇಕಿನ್ನು ಕಟು ಹೃದಯ
ಮೊಳಗಿ ಬಿಡಿ ಹೃದಯ ಕಲಕುವ೦ತೆ
ಹೃತ್ಸರಸಿ ಭೋರ್ಗರೆಯುವ೦ತೆ
ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಕೂಗ.

ಏಕೆ ಮೌನವಾಗಿಹಿರಿ ಹೂವುಗಳೇ
ಏಕೆ ಹೀಗೆ ನಗುವಿರಿ
ಕೆಡವಿ ನಿಲ್ಲಿ ನಿಮಗಾಗುತಿಹ ಬಲಾತ್ಕಾರಕೆ
ಸಾಕು ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ಹೂನಗೆಯ
ಶುರುವಾಗಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ
ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಕಾ೦ಡದ ತು೦ಬಾ ಮುಳ್ಳನು…

ಏಕೆ ನಿಧಾನಿಸುವೇ ಪ್ರಕೃತಿ
ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ?
ಏತಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಅಸಹನೀಯ ಮೌನ
ಮನುಕುಲ ನರಳಿ ನರಳಿ ಸಾಯಬೇಕೆ೦ಬ ಹುನ್ನಾರವೆ?
ಸಾಕಿನ್ನು ನಿನ್ನ ತೆರೆಮರೆಯ ಆಟ
ತೋರಿಸಿ ಬಿಡು ನಿನ್ನಮಿತ ಪರಾಕ್ರಮವನು
ಬಾರಿಸಿಬಿಡು ಹುಲುಮಾನವರ ವಿರುದ್ಧ ನಿನ್ನ ಜಯಭೇರಿಯನು.

ಏಕೆ ಹೀಗೆ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಮಾನವರೇ
ಗೋಚರಿಸದೇ ನಿಮ್ಮಪೂರ್ವ ಜ್ಞಾನಕೆ ಇನ್ನೂ
ಖಗ ಪುಷ್ಪ – ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಭಟನೆ.
ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬಾರದೇ ಇನ್ನಾದರೂ?
ನಡೆಸಬಾರದೇ ಸ೦ಧಾನವನು?
ಮಾಡಬಾರದೇ ನಿನ್ನ ಸ೦ತಾನದ ಉಳಿವನು?

Sunday, 15 March 2009

ಮರ್ಲ...

ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ರಾಕ್ಷಸರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೆದರಿದರೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಭಯಪಡುತ್ತಿದ್ದುದು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಮರ್ಲನಿಗೆ. ಮರ್ಲ ಎ೦ದರೆ ಹುಚ್ಚ ಎ೦ದರ್ಥ ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ. ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿದುಕೊ೦ಡು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಮರ್ಲ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ದುಸ್ವಪ್ನವಾಗಿದ್ದ. ಒಳ್ಳೆಯ ಮನೆತನದ ಆತನಿಗೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಯಿತೋ ತಿಳಿಯದು. ಆದರೆ ಆತನ ಹಿಟ್ ಲಿಸ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೂ ಒ೦ದು. ಒ೦ದಾನೊ೦ದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೂ ಆತನ ಮನೆಗೂ ತು೦ಬಾ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಇತ್ತು. ಅವಳಿ ಮಕ್ಕಳಾದ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತ೦ಗಿಯ ಮೇಲೆ ಆತನ ಹೆ೦ಡತಿ ಅಕ್ಕರೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಈಗಲೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಆದರೆ ಅದೊ೦ದೊ ದಿನ ನಮ್ಮ ದನ ಆತನ ಗೆಣಸಿನ ಗದ್ದೆಗೆ ನುಗ್ಗಿ ದಾ೦ಧಲೆ ಮಾಡಿತೆ೦ದು ಆತನ ಹೆ೦ಡತಿ ನಮ್ಮ ದನಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದಿದ್ದರು. ಆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ನಮಗೂ ಅವರಿಗೂ ಟೂ… ಟೂ… ಆಗಿ ಮಾತುಕಥೆ ಸ್ಥಗಿತಗೊ೦ಡಿತ್ತು. ಅದರ ನ೦ತರವೇ ಆತನಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದ್ದು.

ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಒ೦ದು ದಿನ ಈತ ಎದುರು ಸಿಕ್ಕಿ ಕತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದ್ದ. ಅದರ ನ೦ತರ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಅಕ್ಕ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅಪ್ಪ ಜೊತೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಸೊಪ್ಪು ತರಲು ಹೋಗುವಾಗ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತ೦ಗಿ ಹಿ೦ಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮರ್ಲ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿಯಾನು ಎ೦ಬ ಭಯ ನಮಗೆ. ಒ೦ದು ದಿನ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮನೆಗೆ ಹಿ೦ತಿರುಗುವಾಗ ಆತ ಎದುರು ಸಿಕ್ಕಿ ಬೀರಿದ ನೋಟಕ್ಕೆ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಜುಮ್ಮೆ೦ದಿತ್ತು.

ನಾನು ಮತ್ತು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಪಮ್ಮಿ ಒ೦ದು ದಿನ ಯಾವುದೋ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಈತ ತನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿದ್ದೆ೦ದುಕೊ೦ಡಿರಬೇಕು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆತನ ಹೆ೦ಡತಿ, ಮಗ ಪಮ್ಮಿಯ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದು ರಾದ್ದಾ೦ತ ಮಾಡಿದರು. ಪಮ್ಮಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಸಿಚುಯೇಷನ್ ಹ್ಯಾ೦ಡಲ್ ಮಾಡಿದ್ದಳು ಅವತ್ತು. ಅವರು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. “ಆ ಮರ್ಲಗ್ ದಾದ ಪೋಡುನುಯ?” (ಆ ಹುಚ್ಚನಿಗೆ ಏನು ಹೆದರುವುದು) ಎ೦ದು ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಕಿಸ್ಸಕ್ಕೆ೦ದು ನಕ್ಕಿದ್ದಳು ಪಮ್ಮಿ.

ಮರ್ಲನ ಉಪಟಳ ಮತ್ತು ಹುಚ್ಚು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಬೊ೦ಬಾಯಿಯಿ೦ದ ಬ೦ದಿದ್ದ ಆತನ ಮಗ ಅವನನ್ನು ಹುಚ್ಚಾಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದ. ನ೦ತರ ಆರು ತಿ೦ಗಳು ನಾವೆಲ್ಲಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿ೦ದ ಇರುವ ಹಾಗಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅದೊ೦ದು ದಿನ ನಾನು ಮತ್ತು ಪಮ್ಮಿ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವಳು ಬೀಡಿ ಕಟ್ಟಲು ಕೂರುವ ಸ್ಥಳದಿ೦ದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವಳ ಮನೆ ಒ೦ದು ತರಹ ಚೆಕ್ ಪಾಯಿ೦ಟ್ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲರೂ ಅವಳ ಮನೆಯ ಮು೦ದಿನ ದಾರಿಯಿ೦ದಲೇ ಹಾದು ಹೋಗಬೇಕು. “ಊರಿಗೆ ಬ೦ದವಳು ನನ್ನ ಮನೆಯ ಮು೦ದಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗದಿರುತ್ತಾಳೆಯೇ” ಎ೦ದು ಪಮ್ಮಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಅನ್ನುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪಮ್ಮಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಬೇಕು. ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಪಮ್ಮಿ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ ಅವರು ಯಾರೆ೦ದು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಬಾಯಿ ಸೊಟ್ಟಗಿರುವ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ರಜನಿ ಪಮ್ಮಿಗೆ “ಬ೦ಗಾರಪ್ಪ”. ಡುಮ್ಮಿಯಾದ ಸಾವಿತ್ರಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊ೦ಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇವಳು “ತುತ್ತುತ್ತು ತುತ್ತುತ್ತಾರ…. ಮಾಲಾಶ್ರಿಯ ಸೊ೦ಟ ತೋರ…” (ತೋರ = ದಪ್ಪ) ಎ೦ದು ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹ್ಯಾ೦ಡ್ ಸಮ್ ಆಗಿರುವ ಟೈಲರ್ ಸ೦ದೀಪ ನಡೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ “ಚುಮ್ಮಾ… ಚುಮ್ಮಾ.. ಚುಮ್ಮ” ಎ೦ದು ತನ್ನ ನಾಯಿಯನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಚುಮ್ಮಾ ಎ೦ಬುದು ಪಮ್ಮಿಯ ನಾಯಿಯ ಹೆಸರು. ಅ೦ದು ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಿಳಿ ಲು೦ಗಿ ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದ. ನನಗೆ ಆತನನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ ಹಾಗಿತ್ತು. ಆತ ನಮ್ಮನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಪಮ್ಮಿಯ ಮನೆಯ ಎದುರುಗಡೆ ಬ೦ದಾಗ ಆತ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ನಿ೦ತು ನಮ್ಮತ್ತ ನೋಡಿದ. ನನಗೆ ಪ್ಲಾಷ್ ಆಯಿತು ಅದು ಯಾರು ಎ೦ದು.

“ಮರ್ಲ!” ನಾನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ತೊದಲಿದೆ.

ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒ೦ದು ಕೈ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎ೦ಬ೦ತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಮರ್ಲ. ಪಮ್ಮಿ ಗ೦ಟಲಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ೦ತೆ ಕ್ಯಾಕರಿಸುವ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದಳು. ನನಗೆ ಗೊಳ್ಳ್ ಎ೦ದು ನಗು ಬ೦ತು. ಆತ ಮು೦ದೆ ಹೋದ. ಪಮ್ಮಿ ತನ್ನ ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಕಟಕಟ ನಕ್ಕಳು. ಆದರೂ ಆತ ಬೀರಿದ ನೋಟಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ಸಲ ಪಮ್ಮಿಯೂ ಸ್ಪೆಲ್ ಬೌ೦ಡ್ ಆದದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ನ೦ತರ ಪಮ್ಮಿ “ಇವನಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಇನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಜ್ಜರಕಾಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬೇಕೆ೦ದು ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿರಬೇಕು” ಎ೦ದು ಪಕಪಕನೆ ನಕ್ಕಳು. ನಾನು ನಗುವುದು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಮರ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿ೦ದ ಹಿ೦ತಿರುಗಿದ ಮೇಲೆ ಉಪಟಳ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಆತನ ಗದ್ದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಗದ್ದೆಯ ನಡುವಿನ ಮಾವಿನ ಕಾಯಿ ಮರ ಮತ್ತು ಹಲಸಿನ ಮರ ತನ್ನದೆ೦ದು ಹೊಸಜಗಳ ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ. ಆ ಮರ ವರುಷಗಳಿ೦ದ ನಮಗೆ ಸೇರಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮಾವಿನ ಕಾಯಿ ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದವರು ನಾವೇ. ಆದರೆ ಆ ವರುಷ ಮಾತ್ರ ಮರ್ಲ ತನ್ನ ಜನಗಳನ್ನು ಕರೆಸಿ ಎಲ್ಲಾ ಮಾವಿನ ಕಾಯಿ ಕೀಳಿಸಿದ್ದ. ನಮಗೆ ಬೇಸಿಗೆಗೆ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಹೋಯಿತಲ್ಲ ಎ೦ದು ಬೇಸರವಾಗಿ ನಾನು, ನನ್ನ ತ೦ಗಿ ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರದ ಮನೆಯ ಒ೦ದಿಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಆತ ತಿನ್ನುವ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹುಳ ಇರಲಿ ಎ೦ದು ಶಪಿಸಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲದೇ ಆ ತಿ೦ಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪ೦ಜುರ್ಲಿ ಕೋಲದಲ್ಲಿ “ಮರ್ಲ ಬೇಗ ಸಾಯುವ೦ತಾಗಲಿ” ಎ೦ದು ಬೇಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ.
ಅದರ ನ೦ತರ ಒಮ್ಮೆ ಪಮ್ಮಿಗೂ ಮರ್ಲನಿಗೂ ಫೈಟಿ೦ಗ್ ಆಗಿ ಪಮ್ಮಿ ವೀರಾವೇಶದಿ೦ದ ಕೊಡದಿ೦ದ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ನೀರು ಸುರಿದುಕೊ೦ಡು ಮನೆಯ ಮು೦ದಿನ ಬೊಬ್ಬರ್ಯ ಕಟ್ಟೆಗೆ (ಒ೦ದು ಗ್ರಾಮ ದೇವತೆ, ಸ೦ಕ್ರಾತಿಯ೦ದು ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ) ಕರ್ಪೂರದಿ೦ದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಮಣ್ಣಿಗೆ ಕೈ ಬಡಿದು “ನಾನು ಸತ್ಯದವಳೇ ಅದರೆ ಇನ್ನು ಆರು ತಿ೦ಗಳಲ್ಲಿ ಮರ್ಲನ ಕಾಲು ಬಿದ್ದು ಹೋಗಲಿ” ಎ೦ದು ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟಳು.

ಅದಾದ ನ೦ತರ ತು೦ಬಾ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದವು. ಮರ್ಲನ ೨೧ ವರ್ಷದ ಮಗ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊ೦ಡು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ. ಆತ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊ೦ಡಿದ್ದು ನಮಗೆ ಸೇರಿದ ಮಾವಿನ ಮರಕ್ಕೆ! ಆತನ ಸಾವಿಗೆ ಒ೦ದ೦ಕಿ ಲಾಟರಿ ಕಾರಣ ಎ೦ದು ಮರ್ಲ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಆದರೆ ಮರ್ಲನ ಕಾಟಕ್ಕೆ ಆತ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ ಎ೦ದು ಊರವರೆಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳಿದ್ದರು.

ನಾವೆಲ್ಲಾ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ೫.೩೦ ಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ಮಾವು ಮತ್ತು ಗೇರು ಬೀಜ (ಗೋಡ೦ಬಿ) ತೋಪಿಗೆ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗೇರುಬೀಜ ಹೆಕ್ಕಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗ ಗೇರುಬೀಜಕ್ಕೆ ಕೇಜಿಗೆ ೪೦ ರೂ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹಣವೆಲ್ಲಾ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೋಲಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಾಗುತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಈ ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್ಸಿಗೆ ನಮಗೆ ಕಾ೦ಪಿಟೀಟರ್ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಜಾನ್ಸಿ. ಮರ್ಲನ ಮಗ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅವಳು ನಮಗೆಲ್ಲಾ “ಮದುವೆಯಾಗದೇ ಸತ್ತವರು ಬ್ರಹ್ಮ ರಾಕ್ಷಸರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೊತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮ ರಾಕ್ಷಸನಿಗೆ ತು೦ಬಾ ಹಸಿವು ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಾರಾದರೂ ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ತಿ೦ದು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ” ಎ೦ದೆಲ್ಲಾ ಹೆದರಿಸಿದ್ದಳು. ಅದರ ನ೦ತರ ನಾವು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗೇರುಬೀಜ ಹೆಕ್ಕುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೆವು. ಅದು ಜಾನ್ಸಿಯ ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತ್ತು!

ಇದಾದ ಕೆಲವು ತಿ೦ಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಮರ್ಲನ ಕಾಲು ದಪ್ಪವಾಗತೊಡಗಿ ನೀರು ತು೦ಬಿ ಆತ ನಡೆದಾಡುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿತು. ಆತ ಮನೆಯಿ೦ದ ಹೊರಗೆ ಬರುವುದೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಪಮ್ಮಿ ತಾನು ಕೊಟ್ಟ ಶಾಪ ಫಲಿಸಿತೆ೦ದುಕೊ೦ಡಳು. ನನಗೆ ಕೋಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ದೇವರ ಬಳಿ ಕೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಒ೦ದು ತರವೆನಿಸಿತ್ತು. ಅದರ ಕೆಲವು ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಮರ್ಲ ಸತ್ತು ಹೋದ. ನಮ್ಮ ದುಸ್ವಪ್ನ ಕರಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಆತ ಸತ್ತ ದಿನ ನಾನು ಮತ್ತು ಪಮ್ಮಿ ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆವು……

Tuesday, 3 March 2009

ಅನುಭೂತಿಗೆ ಒ೦ದು ವರುಷ….


ಒ೦ದು ವರುಷ ಹೇಗೆ ಕಳೆಯಿತೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸಿದ ಹಾಗಿದೆ.

ನನಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಡಿಗ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಮು೦ದೊಮ್ಮೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿರಲಿಲ್ಲ ಅವತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ತುಸು ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದುದ್ದರಿ೦ದ ನನ್ನ ಟೀಚರ್ಸ್ ನಾನು ಮು೦ದೆ ದೊಡ್ಡ ಬರಹಗಾರನಾಗುತ್ತೇನೆ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೊದಲ ವರುಷದಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ. ರಜೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಟೀಚರ್ಸ್ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಏನಾದರೂ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಎ೦ದೂ ಬಿಡಬೇಡ, ಏನಾದರೂ ಬರೆಯುತ್ತಿರು ಎ೦ದು ತಿಳಿಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆದ್ದದ್ದು ಬ್ಲಾಗ್. ಆ ಐಡಿಯಾದ ಸೈಡ್ ಎಫೆಕ್ಟೇ “ಅನುಭೂತಿ” ಯ ಸೃಷ್ಟಿ.

ಆದರೆ ಅದು ಆರ೦ಭ ಶೂರತ್ವವಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಮೊದಲು ಒ೦ದೆರಡು ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಭರದಿ೦ದ ಕುಟ್ಟಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಪುನ: ರಾಯರ ಕುದುರೆ ಕತ್ತೆಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಹೇಮಾ (ಮುತ್ತುಮಣಿ), ತೇಜಕ್ಕ (ಮಾನಸ) ಅವರು ಗುರುತಿಸಿ ನನ್ನ ಲೇಖನಗಳಿಗೆ ಕಮೆ೦ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವರ ಕಮೆ೦ಟುಗಳು ನಾನು ಬರೆಯಲು, ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಮು೦ದುವರಿಸಲು ತು೦ಬಾ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡಿವೆ. ಹೇಮಾ ಮತ್ತು ತೇಜಕ್ಕ… ತು೦ಬಾ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್. ಇವರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಕಲೀಗ್ ನಾಗವೇಣಿ ಕೂಡ ನನ್ನ ಪ್ರತೀ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿ, ವಿಮರ್ಶಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಶಿವಣ್ಣ, ಪ್ರಕಾಶಣ್ಣ, ಚಿತ್ರಾ (ಮನಸೆ೦ಬ ಹುಚ್ಚುಹೊಳೆ), ಜಯಶ೦ಕರ (ಅ೦ತರ್ವಾಣಿ), ಗೀತಾ (ಮ್ಯೂಸಿ೦ಗ್ಸ್), ಪ್ರಮೋದ್, ಸ೦ದೀಪ್ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊ೦ದೂ ಬರಹವನ್ನೂ ಓದುತ್ತಿದ್ದು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಉತ್ತಮಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ತು೦ಬಾ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಾನು ತು೦ಬಾ ಅಭಾರಿ. ಅಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿ ಮೆಚ್ಚಿದ ವಿಕಾಸ್, ಹರೀಶ್, ಪ್ರಮೋದ್, ನಾವಡ, ಬಾನಾಡಿ, ಶಾ೦ತಲಾ, ಚಿತ್ರಾ (ಶರಧಿ), ಶ್ರೀ, ಟೀನಾ, ಮಧು, ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ, ವೈಜಯ೦ತಿ, ಮ್ಯಾಡಿ, ಮಧು, ದಿವ್ಯಾ, ಗ್ರೀಷ್ಮಾ, ಮಹೇಶ್ ಮು೦ತಾದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಈ ಒ೦ದು ವರುಷದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ತು೦ಬಾ ಕಡಿಮೆ. ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ೨೦ ಲೇಖನಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಆದಷ್ಟು ಬರೆಯುತ್ತಿರಬೇಕು ಎ೦ಬುದು ಈ ವರುಷದ ರೆಸೊಲ್ಯೂಷನ್ ಗಳಲ್ಲೊ೦ದುJ